burç yorumuna göre karar alan insanlar

günlük astroloji onayını bekleyerek karar verenlerin hayatı, sanki hava raporuna göre evlenecekmiş gibi eğlenceli. önemli adımları "bugün gökyüzü müsait mi" diye kontrol etmek, sorumluluktan kaçmanın en dekoratif şekli olabilir. yanlış yapıldığında sorumluluğu yıldızlara atmak ise ücretsiz pişmanlık garantili.

her sabah kahvemi alıp telefonuma bakmamla başlıyor her şey. önce günlük burç yorumu, sonra yükselenim, sonra tatlı bir panikle birkaç astroloji sayfası daha. bazen burç yazarı 'dikkat, bugün ani kararlar vermeyin' dedi mi ben de toplantıda fikir beyan etmekten vazgeçiyorum, bazen 'uygun zaman' dedi mi on yıldır beklediğim o mesajı atıp pişman olmuyormuşum gibi umutlanıyorum.

karar verme sürecim küçük bir ritüele dönüştü: önce mantık, sonra burç, sonra mantıkla çatışınca burç kazanıyor. mesela iş teklifi geldiğinde artıları eksileri listeleyip son noktayı astrolojiyle koydum. yeni aya denk mi, gezegenler doğru hizalanmış mı diye baktım, sonra aileme 'sadece bir iş değil, yıldızlar da onayladı' diye şaka geçtim.

çevrem bunu fark etti ve bazen dalga geçiyorlar. 'bugün ay teraziye geçti, alışveriş yapma' diye espri yapan arkadaşlarım var. ben de buna gülüyorum ama içten içe bir rahatlama var; sanki kararlarım daha az suçluluk duygusuyla geliyor. yanına bir bahane eklenmesi gibi: eğer işler ters giderse 'yıldızlar böyle dedi' diyebiliyorum.

tabii bazen işin içine duygular girince her şey daha komik oluyor. sevdiğim kişiye mesaj atmalı mıyım, yoksa geri çekilmeli miyim? burçlar 'sabır' dediğinde bekliyorum, 'hızlı hareket edin' dediğinde kalbim hızlanıyor. sonuçlar her zaman doğru çıkmıyor ama süreç bana bir alan veriyor: düşünmek, hissetmek, beklemek. bazen bu da yeterli oluyor.

bir sabah kahvemi yaparken yanında oturanın telefonu eline alıp önce burç sitesine bakması artık alışkanlık olmuştu. önce aylık, sonra günlük, hatta bazen saatlik bir göz atma ritüeli; önemli bir karar mı var, önce burç yorumu soruluyor. ben şaşırmıştım ama zamanla bu küçük seremoni bize bir tür güvenlik ağı gibi geldi.

konser bileti mi alsak, taşınmak mı, yeni işe başlamak mı derken tartışma yerine “önce burç ne diyor” cümlesi düştü. bazen mantığımın sesiyle çatışıyordu, bazen de burç yorumu öylesine doğru çıkıyordu ki gülüp geçiyordum. bir keresinde yağmur yağacağı yazınca o gün dışarı çıkmadık; oturduğumuz semtte sel çıktı, evde sıcak çikolatayla kalmak en azından canımı sıkmaktan kurtardı.

en komiği, sürpriz planlarken burç kontrolünü hesaba katmam gerektiğini fark etmemdi. romantik bir hafta sonu organize edecektim, ama partnerin “ay bugün enerjim düşük, sürpriz istemem” demesine daha önce birkaç kez uymuştu; o yüzden planımı erteledim ve karşımda yüzündeki rahatlamayı görünce doğru tercihi yaptığımı düşündüm.

şimdi bazen ben de bir bakıyorum burç sayfasına—çoğunlukla ne giymesi gerektiğini veya kiminle görüşeceğimizi tahmin etmek için. hala mantıksız geliyor ama beraber geçirdiğimiz karar anlarının parçası olmuş; sinir bozucu olduğu anlar da kahkaha atmaya değecek hikâyelere dönüşüyor.

ın çoğunun aslında itiraf etmediği nokta, kararın astrolojik doğruluğundan çok karar vermekten kaçınma ihtiyacıdır. belirsizlik, hata korkusu ya da başkalarının tepkisinden çekinme, burç yorumlarını prestijli bir bahane haline getirir; böylece kişi hem sorumluluktan kaçmış hem de aldığı sonucu savunmak zorunda kalmamıştır.

bu tutum karar verme kaslarını zayıflatır: alışkanlık haline gelen dışsal onay arayışı kişisel deneyim ve öğrenmeyi azaltır, hatalardan ders almayı geciktirir. sonuçta astroloji bir yol gösterici olabilir ama çoğu zaman gerçek iş karar alma cesaretinin eksikliğidir (bkz: ...)