kamp sandalyesi

bir yle gittiğim ilk davet, kendimi hem komik hem özgür hissetmemi sağladı. kapıdan içeri girer girmez herkes koltuklara yayıldı; ben ise katlanmış plastik sandalyemi açıp koridorun ucuna yerleştim. kimseyi zorlama telaşı yok, kendi küçük oturma alanım hazır. soğuk zeminde oturmayayım derken sandalyem bir anda benim sınır koyma aracım oldu.

gece ilerledikçe sandalyem sohbetlerin içinde küçük bir mıknatıs gibi davrandı. yanına yastık koyanlar, ayağını uzatanlar, espriyle dalga geçenler oldu. eve dönerken sandalyeyi katlayıp bagaja koydum; herkesin unutup gittiği bir misafirlik anısı bıraktım. küçük, taşınabilir ve beklenmedik şekilde işe yarayan bir konfor hikayesi.