kına gecesi

gelin adayı olarak oturduğum o küçük salonda, kına tepsisi dizlerin arasındaydı, herkes bir köşede fısıldıyor gibiydi. annem elimi sıktı, kayınvalidem uzak bir akrabanın anlattığı fıkraları tekrarlayıp herkesin gülmesini sağladı. kına sürülürken soğuk bir cızırtı hissettim, hemen ardından gelen türkülerle hem ağladım hem güldüm; yanımdaki kız kardeşim parmaklarımı hafifçe sıkarak "durma" dedi. fotoğraf çekilirken yüzümde tuhaf ama sıcak bir gurur vardı.

erkek tarafı yoktu, bu gece bize aitti; eski komşular, kuzenler, çocukluğumun arkadaşları. herkesin bana bakıp bir tebessümle hatırladığı o an, evlenmekten öte bir ritüelin parçası olduğumu gösterdi. kına yakıldıktan sonra ellerim renkliydi ama içimdeki izler daha derindi, yıllar geçse de o geceyi gülümseyerek anacağım.