tübitak projesi

gece yarısı bütçe kalemlerini excelde yeniden sayarken hayatın üç harfiyle yarıştığımı fark ettim: tübitak. danışmanın 'kayıt düşme' notu, laboratuvar anahtarını kaybedişim, yazılım lisansının son günü; hepsi bir anekdottu ama ben beynimi projeye teslim etmiştim. teslim saatine beş kala yazıcının mürekkebi bitince komşu öğrenciden kaçak dolum istedim, imzalar toplandı, e-postalar gönderildi. kabul haberi gelince kendimi bir kutlama yaparken buldum ama gerçek sınav yeni başlıyordu.

aylarca deney, toplantı, rapor üçgeninde yoğrulunca öğrenilecek çok şey çıktı: sabır, detay takibi, ekip içi espri anlayışı. sonuçta tabelada 'tamamlandı' göründüğünde bile posta kutusuna düşen son fatura kadar insani bir tatmin vardı. bir daha mı? evet ama farklı bir kahveyle.