geçmiş yaşam şifası

bir sabah uyandım, sanki bir kapı aralanmıştı. gözlerimi kapattığımda başka bir bedenin evinin, deniz kenarının, avuç içi terimi gibi detaylar üst üste geldi. elime geçen eski bir anahtar, rüyamda gördüğüm haneden çıkıyordu; dokunduğumda karanlıkta saklı bir isim titredi. insanlara bakışım, küçük çocuğun elini tutma şeklim, hiç bilmediğim bir acı ve aynı anda tarifsiz bir huzur geldi. herkes garip bakışlar atarken ben sessizce o anları not alıyordum.

zamanla anladım ki bu "şifa" değilse de bir kapı: geçmişin bir parçasını hatırlayıp bugünkü benle uzlaşıyordum. bazı eski alışkanlıklarımı bıraktım, bazı küçük ritüeller edindim; sabah çayımla birlikte eski bir melodi mırıldanmak gibi. hala tamamını çözemiyorum ama artık o anılar benimle bir sırdaş, paniğin yerini merak aldı.