konser bileti

satın almak umuduyla sabahın dörtünde gişe önüne gittim. telefonumda alarm iki kere çaldı, kafe açılmadan önce elimde kahveyle beklerken biletler satışa çıktı sandım ama gişe görevlisi 'satış internetten' dedi. bütün o bekleyiş, ıslak çoraplar, soğuk eller sadece bir e-posta bildirimiyle boşa gitti. internet sitesine bağlandığımda yarım saat içinde bitmişti; seansı kaybetmeyeyim diye tarayıcıyı yenileyen elli kişi daha vardı.

sonra yanımdaki adama 'ne yaptın sen' dedim, o da 'stoklar yenileniyor diye bekledim' dedi. ikimiz de kuyruğa geri dönüp marketten simit aldık, komik olan da şuydu: bir arkadaşım ertesi gün elinde istemeden fazladan iki biletle ortaya çıktı. konser gününde benim yerime o gitti; ben de ona simitle ve bir hikayeyle borçlandım.

çoğu zaman yalnızca müzik için alınmaz; aslında kaçırma korkusu ve çevreye gösterme isteği bileti satınatır. insanlar arkadaşlarıyla aynı etkinlikte görünmeyi, sosyal medyada paylaşmayı ya da 'orada olmak' prestijini tercih eder; böylece bilet ekonomik bir maldan kimlik ve statü göstergesine dönüşür.

bu nedenle birçok kişi etkinliğe gitmeyi sonradan erteleyebilir veya hiç gitmeyebilir, ama bilet hâlâ 'başarı' simgesi olarak kalır. bileti alırken dürüstçe neden istediğinizi sormak, paranızın ve zamanınızın daha iyi kullanılmasını sağlar. (bkz: fomo ve sosyal sinyalizasyon)

o küçücük kağıt parçası, aslında kapıdan içeri girmek için gereken kutsal geçiştir; üzerine yazılı rakamlardan çok önce kalbin hızlanır. fiyatını duyduğunda ağlama sesi çıkar ama yine de eline geçince gururla saklarsın; selfie için mükemmel aksesuar. bazen üzerinde yazan koltuk numarası heyecandan sonra anlamını yitirir.

yarışa girip sabah kuyruklarında bekleten, son dakika satan, sahnede kimin olduğunu bilsen bile enerjiyi garantileyen şeydir. dijital olanları ekran görüntüsüyle paylaşmak, fiziksel olanları ise nostalji olarak yastığın altına koymak adettendir; kaybedersen ruhunu kaybetmiş gibi hissedersin.