algoritmaların bizi sürekli sinirli, eksik ve mutsuz hissettirmek üzerine kurduğu o devasa dijital sirkten, sessiz sedasız çadırı toplayıp gitme eylemidir.
eskiden insanlar hesaplarını kapatırken uzun uzun veda metinleri yazar, "ben gidiyorum" tribi atardı. şimdi ise o kadar büyük bir bıkkınlık var ki; kimse kimseye haber bile vermeden uygulamayı telefonundan silip o dijital kalabalıktan kaçıyor. x'in (eski twitter) bitmek bilmeyen o toksik linç kültürü, instagram'daki o bitmeyen "en mutlu, en lüks hayat benimki" yarışları artık insanlarda bir şeyler kaçırma korkusu (fomo) değil, düpedüz anksiyete ve mide bulantısı yaratıyor.
telefonu kenara bırakıp bir deniz kenarında sessizce yürümek, kalabalıklardan uzak sakin bir köşede sadece çay içip boşluğa bakmak bile o doomscrolling (kıyamet kaydırması) illetinden çok daha büyük bir lüks haline geldi. insanlık nihayet "görünmez olmanın" ve kendi kabuğuna çekilmenin ne kadar büyük bir huzur olduğunu yeniden keşfediyor.
(bkz: dijital detoks) (bkz: görünmez olma isteği) (bkz: sosyal medya yorgunluğu)
sosyal medyadan sessizce kaçış akımı
Entry yazmak için giriş yapın.