türkiye’nin giderek yaşaması zor hâle gelmesi

son yıllarda birçok insanın ortak duygusu hâline gelen durum. artan hayat pahalılığı, kalabalık şehirler, trafik, stres, belirsizlik ve gelecek kaygısı birleşince insanlar sadece ekonomik değil psikolojik olarak da yoruluyor. mesele tek başına bir sorun değil; küçük küçük sıkıntıların üst üste binip günlük hayatı ağırlaştırması. en üzücü tarafı ise çoğu kişinin buna alışmaya başlaması.

fiyatların hızla artması, kiraların omuzları ezecek hale gelmesi ve maaşların buna yetişmemesi, en basit ihtiyaçları bile lüksleştirdi. uzun işe gidip gelmeler, zamlar karşısında küçülen porsiyonlar, geleceğe yatırım yapamama hissi ve sürekli hesap yapma zorunluluğu, günlük yaşama ağır bir yorgunluk ekliyor. hayaller öteleniyor; ev sahibi olmak, çocuk yetiştirmek, huzurlu bir emeklilik planı uzak bir ihtimal gibi duruyor.

bunun sonucu olarak insanlar daha az sosyalleşiyor, küçük sevinçlere razı oluyor ve dayanışma ağları kırılganlaşıyor. gençler başka yerlere gitmeyi düşünüyor, aile içi baskılar artıyor, ruhsal sağlık sorunları yaygınlaşıyor. tüm bunlar, yaşamın basit ritimlerini bozup insanları daha tedbirli ve temkinli olmaya zorluyor.

insanların çoğu konuşmaz ama en rahatsız edici şey büyük sorunlar değil; gün içinde biriken küçük aksaklıklar. uzun kuyruklar, randevu gecikmeleri, iletişim kopuklukları, boşa geçen zamanlar ve sürekli erteleme ihtiyacı gibi basit pürüzler hayatı kademeli olarak zorlaştırır. tek tek önemsiz görünen bu sürtüşmeler bir araya geldiğinde plan yapmayı, huzur bulmayı ve anı yaşamayı güçleştirir.

sonuç olarak insanlar ufuklarını küçültür, geleceğe yatırım yapmaktan kaçınır, birden fazla işi aynı anda yürütür veya sosyal ilişkileri törpüler. hayatın çocukluğu, hobileri ve komşuluk bağları yavaşça kaybolur; herkes buna alışır ama nadiren söylenir. (bkz: ...)