başka bir şey! ornette coleman'ın müziği

ilk dinleyişte düzensizlik gibi geliyor; birkaç dinleyiş sonra melodinin hep orada olduğunu fark ediyorsun.

ornette'in saksafonu bağırmıyor, konuşuyor. geleneksel armonik kalıpları zorlayıp melodiyi öne çıkarıyor; serbestlik, kaos değil, farklı bir düzen gibi.

ritim ve ton zaman zaman esniyor, zaman zaman sınırları zorluyor. dinleyende hem tedirginlik hem de tuhaf bir huzur bırakıyor.

cazı yeniden düşünmek isteyenler için referans niteliğinde; ya seversin ya da anlamakta zorlanırsın, ama etkisi inkar edilemez.