ebeveynleri sevişirken yakalamak

çocukluğun hızlandırılmış travma paketi gibi bir sahne. kapıyı yanlış zamanda açmanın hayat boyu sürecek sonuçları olabileceğini insan orada öğreniyor. gözler istemsizce görür, beyin “bunu kaydetme” diye bağırır ama maalesef harddiske çoktan yazılmıştır.

olayın sıcak anında genelde ikonik üçlü yaşanır: çocuğun donup kalması, ebeveynlerin “kapıyı çalmadan girilmez!” refleksi ve ardından gelen o efsanevi sessizlik. kimse ne olduğunu tam olarak konuşmaz, herkes “unutuldu bu ya” diye varsayar; halbuki unutulmaz, sadece rafa kaldırılır.

yıllar sonra bir espriyle açılmaya çalışılır mevzu: “ya bir kere de yanlışlıkla odaya girmiştim...” diye başlayan cümle, ortamda tuhaf bir gülüş, göz kaçırmalar, konuyu hemen değiştirmeler… işte o gün anlarsın, olayın hiç de masum bir anı değil, herkes için ortak bir utanç dosyası olduğunu. psikologların ekmek kazandığı anlardan biri olması boşuna değil.