90'lar türkçe pop

türk müziğinin rönesansıdır. milenyum çağına girmeden önceki o son masumiyet, o son büyük patlamadır.
auto-tune belasının henüz icat edilmediği, şarkıcıların gerçekten "sesiyle" var olmak zorunda olduğu yıllardır. sezen aksu tedrisatından geçenlerin piyasayı domine ettiği, tarkan'ın "kıl oldum abi" diyerek, yonca evcimik'in "abone" dansıyla bir nesli peşinden sürüklediği dönemdir.

sözlerinde bir anlam, bestelerinde gerçek enstrüman tınısı olan şarkılardır. bugünkü gibi "tıkla-tüket-unut" değil, kasetin b yüzünün bile ezbere bilindiği, walkman pillerinin bitmesin diye dua edildiği zamanlardır.

şimdi dinleyince "ne kadar kaliteliymiş" dedirten, hem hüzünlendiren hem de o rengarenk kıyafetleriyle gülümseten, asla geri gelmeyecek olan altın çağ.
(bkz: kral tv) (bkz: walkman) (bkz: onno tunç)