aslında niyetleri kötü olmasa da, iletişim dilleri "emir kipi" üzerine kurulu olduğu için dışarıdan gelenlere sürekli azar işitiyormuş hissi veren durumdur.
bu nobranlığın ve nezaket eksikliğinin sosyolojik sebepleri şunlardır:
1. ses desibeli ayarsızlığı: bu şehrin insanı fısıldaşmayı bilmez. normal bir sabah günaydınlaşması bile kavga tonunda, yüksek desibelle yapılır. "nörüyon lan" (ne yapıyorsun) cümlesi, bir maraşlı için sevgi gösterisiyken, dışarıdan gelen biri için saldırı tehdididir.
2. lugat farkı: istanbul türkçesindeki "rica etsem", "mümkünse", "beyefendi" gibi kelimeler bu coğrafyanın günlük kullanımında yer almaz. bunların yerine; "baksana", "hele dur", "getir", "götür" gibi doğrudan ve sert ifadeler vardır. kibarlık, bu kültürde bazen "yapmacıklık" veya "zayıflık" olarak algılanır.
3. dobrayla kabayı karıştırmak: "içim dışım bir" savunması arkasına sığınarak, insanın yüzüne söylenmeyecek şeyleri pat diye söylemeyi marifet sayarlar. "gözünün üstünde kaşın var" demek yerine, "o ne biçim kaş la öyle" demeyi samimiyet zannederler.
4. hizmet sektörü faciası: özellikle esnaf lokantalarında veya dükkanlarda "müşteri velinimettir" değil, "ben sana yemek veriyorum şükret" havası hakimdir. garsonun siparişi "ne yiyonuz?" diye alması, bu kabalığın en ikonik örneğidir.
kısaca: alışana kadar insanı sinir krizine sokan, alıştıktan sonra ise "bunların huyu böyle, dövmüyor seviyor" diyerek kabullenilen coğrafi kaderdir.
maraşlıların kaba olması
Entry yazmak için giriş yapın.