35 yıl önce genç olanların bugünün yaşlıları olması

Zamanın insanı nasıl sessizce dönüştürdüğünü anlatan acı bir gerçek. 35 yıl önce hayalleri olan, gençliğine güvenen, “biz böyle olmayacağız” diyen kuşağın bugün büyük kısmı yalnız, yorgun ve kenara itilmiş durumda. O günlerde kimse bugüne geleceğini, hele ki kendi çocuğuna yük olacağını aklından bile geçirmiyordu.

Tanıdığım bir örnek hâlâ aklımdan çıkmıyor. Çocuğunu her sabah “prensesim” diye uyandıran, üzülmesin diye sesini yükseltmeyen bir anne. Yıllar geçti, roller değişti. Geçen gün öğrendim ki aynı kişi, annesini “alzheimer” diye evden göndermiş. Bakamayacağını söylemiş. Kırıcı olan hastalık değil; bu kadar hızlı unutmak.

İnsan gençken ebeveynliğin sadece vermek olduğunu sanıyor. Yaşlanmanın ise bir gün kendisine de uğrayacağını hesaba katmıyor. Oysa bugün yaşlılara gösterilen sabırsızlık, yarının aynası gibi. Dün omzunda taşınanlar, bugün fazlalık sayılıyor.

Belki de mesele nesiller değil; hafıza. İnsan yaşlanacağını biliyor ama yalnız kalacağını kabullenemiyor. Ve hayat, en çok da bunu sessizce öğretiyor.

Zaman herkese uğruyor ama kimse sıranın kendisine geleceğini düşünmüyor. Gençken kurulan hayatlar, yaşlanınca yük sayılabiliyor. Asıl acı olan da bu döngünün fark edilip yine de kırılmaması.