hayata dair kendi doğrularının, anne babanın yıllarca söylediği şeylerle örtüşmeye başladığı zaman fark edilen durumdur. çocuklukta ve ilk gençlikte sorgusuz reddedilen uyarıların, zamanla tecrübeyle anlam kazanmasıyla ortaya çıkar. “ben asla böyle olmayacağım” denilen noktadan, “galiba onlar da kendi koşullarında en doğrusunu yapmaya çalışmış” noktasına geçişi içerir.
sadece “babam haklıymış” demek değil; aynı zamanda sorumluluk almaya başlamak, yapılan hataların sonuçlarını üstlenmek, zaman ve para yönetimini düşünmek, sağlığı ve huzuru önemsemek gibi davranış değişiklikleriyle de kendini gösterir.
eskiden sıkıcı görünen tavsiyelerin aslında hayatı kolaylaştırmak için söylendiğini idrak etmek, ebeveynleri sadece “otorite figürü” değil, hata yapabilen ama iyi niyetli insanlar olarak görebilmeyi de beraberinde getirir. bu fark ediş, çoğu kişi için büyümenin en somut işaretlerinden biridir.
kişinin büyüdüğünü anladığı an
Entry yazmak için giriş yapın.