bir dokun bin ah işit

bir dokun bin ah dinle ifadesinin yanlış kullanılmaya başlanması

osmanlı şiir geleneğinde yer alan “bir dokun bin âh dinle kâse-i fağfûrdan” ifadesi, anlam ve vezin bakımından belirli bir bütünlük taşır. buradaki “dinle” fiili, hem aruz veznine uyum sağlar hem de “dokununca yükselen çok sayıdaki ah’ı işitmek” anlamını doğru biçimde karşılar. günümüzde yaygınlaşan “bir dokun bin ah işit” kullanımı ise hem vezni bozar hem de özgün ifadenin estetik ve tarihsel bağlamından uzaklaşmasına yol açar.

bu tür kalıplaşmış sözlerin zamanla değişmesi, dilde sık görülen bir durumdur; ancak özellikle şiir kökenli, ölçülü ve anlam katmanları zengin ifadelerde küçük değişiklikler bile bütün yapıyı etkileyebilir. “işit” fiili günlük dilde anlaşılıyor olsa da, sözün klasik edebî kaynağı ve biçimi göz önüne alındığında, “dinle” biçimi hem tarihsel olarak doğru hem de şiirsel yapıya daha uygundur. bu nedenle, ifade edebî kökeniyle anılmak istendiğinde özgün şekliyle kullanılması daha yerinde kabul edilir.