türkiye'den gitmenin artık istek değil refleks olması

artık sadece kafada bir plan değil,
trafikte sıkışınca, e-devlet'e girince, markette peynir görünce bile başlayan bir tepki:

"ben bu ülkeden gitmeliyim."

ne yaşanıyorsa hep “idare et” deniyor,

fırsat desen torpille yarışıyor,

adalet, ekonomi, gelecek… hepsi stresle eş anlamlı artık.

her gün yeni bir haber:
dolar, deprem, ceza, seçim, zam, kavga, dizi finali bile dram.
ve insan artık olaylardan çok,
olaylara alışmış halinden utanıyor.

bu ülkede kalmak istememek değil,
burada kalırken kendi aklını kaybetmemeye çalışmak zor.
ve ne yazık ki:
bir noktadan sonra “gitmek” fikir olmaktan çıkıp
hayatta kalma içgüdüsüne dönüşüyor.

kısaca:
giden kurtulmuyor, kalan alışmıyor.
hepimiz bir ara bir şeyler düşündük,
ama artık düşünmüyoruz bile… çünkü hep aklımızda.