eşitlik

işe yeni başlamıştım, sabah toplantısında fikir attım ortaya. genelde söz alırken ya yarı yarıya dinlenirim ya da konuşmamın yanında bir şaka uçuşur; o günse herkes sustu, patron gözümün içine bakıp "bunu uygularız" dedi. cümlelerim ne eksik ne fazla değildi, ama aradaki farklı muameleyi hiç hissetmedim. o an tuhaf bir rahatlık ve hafiflik geldi.

diye tarif edilen şey belki devrimsel bir an değilmiş; sadece benim sesimin diğerinin sesiyle aynı rafta durmasıymış. öğle arasında bunu arkadaşlarıma anlattım, biri "sonunda" dedi, diğeri gülümsedi. çıkarken kendimi uzun zamandır ilk kez tamamiyle normal hissettim.