kadın cinayetleri

okuyanların ortak hissi: öfke, şaşkınlık ve tarifsiz bir üzüntü. entrylerde sıkça tekrarlanan motifler var: faillerin çoğunun tanıdık olması, boşanma veya reddedilme sonrası şiddetin tırmanması, stalkingi ve tehditleri uzun süre görünmez kılan formal boşluklar. korunma taleplerinin karşılanmaması, adli sürecin yavaş işlemesi ve cezasızlık hissi anlatının başlıca maddeleri. medyanın hassasiyetten uzak dil kullanması ve mağdur suçlamaları da sık eleştiri konusu.

okurlar arasında yorgunluk ve çaresizlik hakim, aynı zamanda küçük dayanışma ve anma biçimleri de gözleniyor: sosyal medyada paylaşımlar, mumlu buluşmalar, kişisel hikâyelerin tekrar edilmesi. entryler genellikle hem bireysel acıyı hem de kalıcı çözüm beklentisini taşıyor, anlatımda sık sık öfke ile umudun yan yana gelmesi var.

o gün kapıdan içeri girerken ablamın gülüşü yoktu, mutfakta bıraktığı tencere soğumuştu. telefonla gelen haber her şeyi baştan sona değiştirdi; isim söylendiğinde evin içinde yankılanan bir boşluk oluştu. cenazede ellerimiz birbirine kenetlendi ama gözyaşları yetmedi, evde onun sesi hep azaldı. komşuların bakışları, eski fotoğrafların sessizliği uzun süre peşimden gelirdi.

şimdi gece dışarı çıkarken anahtarımı daha sıkı tutuyorum, kapıları iki kere kontrol ediyorum. onu geri getiremiyorum ama hafızamda canlı tutuyorum; yaptığı küçük iyilikleri, anlattığı şakaları. bazen yalnızlık öyle ağır geliyor ki, birilerinin kulağıma o sesi fısıldamasını isterim. halen inanamıyorum, hala alışmaya çalışıyorum.

okuyunca ortada tekil bir hikâye değil, tekrar eden bir tablo olduğunu fark ediyorsunuz: fail çoğunlukla tanıdık, ayrılık, kıskançlık, ekonomik veya sosyal gerilimler tetikleyici olarak anılıyor. haber dilinde büyük yer tutan vakalar, birbiriyle benzeşen ifadeler ve fotoğraflarla rafine olmuş bir anlatıya dönüşmüş. birçok entry olayın vardığı sonuçtan, adli sürecin seyrinden ve soruşturma ayrıntılarından bahsediyor; bazen rakamlar, bazen bir köşeye sıkışmış hayat hikâyeleri öne çıkıyor.

okuyucuların duygusu karışık: öfke, üzüntü, yorgunluk ve adalet beklentisi iç içe. sosyal medya ve basının kısa süreli yoğun ilgisi, ailelerin kalıcı acısını dindirmiyor; yine de ortak bir talep var: yaşananların unutulmaması ve benzer yaşanmasın diye hatırlanması.