plazalarda ingilizce konuşma zorunluluğu

plazada yürürken etiket gibi asılı duran “ingilizce konuşma zorunluluğu” tabelası yok ama ruhu her yerde. resepsiyondaki teyze kibarca “hello” diyor, asansördeki çocuk annesine türkçe cevap verince herkes şaşkın bakıyor. sanki bina içindeki tüm bitkiler yabancı uyrukluymuş da onlara saygı göstermek gerekirmiş gibi bir hâl.

iş görüşmeleri, kahve siparişleri ve ayakkabı boyatımı artık bir tiyatro: türkçe cümleler başlıyor, sonu “please” ile bitiyor. sonuçta dil pratik yapmak güzel ama bazen insan basitçe “neyse” demek istiyor; plazada ortak dil sabır ve nazik bir gülümseme gibi duruyor.