pen ustalarının zıvanadan çıkması

kış ayları yaklaşırken kendini beyin cerrahı, yaz aylarında ise nasa mühendisi zanneden; basit bir kapı sürtmesi için aradığınızda "abi önümüzdeki 3 ay doluyuz, randevu oluşturmamız lazım" diyerek kurumsal şirket taklidi yapan, ancak "tamam o zaman başka usta bakayım" blöfünü görünce anında çark eden esnaf grubunun yaşattığı vizyonsuzluk silsilesidir.

genelde süreç şu absürt tiyatro ile ilerler:

ulaşım ve ekipman:
"servis gönderiyorum" denilen o devasa hizmet, aslında bisikletle gelen ve elinde sadece bir adet paslı tornavida bulunan 17 yaşındaki bir çıraktan ibarettir. takım çantası yoktur, çünkü "abi evde pense var mı, sende vida var mı, şarjlı matkap var mı?" diyerek müşterinin alet edevatını kullanmak hizmet sektörünün yeni kuralıdır.

tamir süreci:
kapı yerinden sökülür, menteşelere bakılır, ev sahibinin verdiği vida ile tutturulur. sonuç; kapı yine sürtüyordur ama "eskisine göre bir tık iyi" denilerek müşteri psikolojik olarak ikna edilir.

fiyatlandırma şovu (the oscar goes to...):
işin en can alıcı kısmı, "borcumuz ne kadar?" sorusuyla başlar. çırak asla fiyat veremez, o yetki kutsal makam olan "patron"dadır. telefon açılır, çırak yapılan işi patrona öyle bir anlatır ki sanırsınız kapı tamir edilmemiş, yeniden atomlarına ayrılıp birleştirilmiştir.

diyalog aynen şöyledir:
(çırak telefonu ustaya verir, usta konuşur)
"abi şimdi biz baktık duruma, senin kapının ispanyolet mekanizması dağılmış, kanat ayarı kaçmış. biz oraya özel titanyum alaşımlı vida attık. ayrıca aşık eğikliği düzeltildi, korikos takozu çakıldı, menteşeye konkordato ilan ettirdik. normalde 3 bin ama sana 1500 tl olur."

sonuçta; elinizde kendi vidanızla tutturulmuş, hala hafiften esneyen bir kapı ve "korikos takozu" (öyle bir şey yok) için ödenmiş 1500 tl ile kala kalırsınız.

(bkz: pimapen ustası) (bkz: servis ücreti) (bkz: usta terörü)