cumhuriyet

bir sabah herkesin şapkasını düzelttiği, takvimlerin biraz daha ciddi göründüğü bir fikir var. şehirlerde bando çalar, eski fotoğraflar duvarlarda gururlu bir edayla bekler; resmi dil biraz daha tok, törenler biraz daha şatafatlı. herkes bir şeyler ilan edermiş gibi hisseder; hava mis gibi resmî kağıt kokar.

okullarda öğrenilen hikâyeler kahramanları ağırlayıp yenilikleri öne çıkarır. kutlamalarda pastalar, çocukların bayram havası ve büyüklerin gözleri hafif nemli. bazen o kadar ciddi ki çay bile ciddiye bürünür. sonuçta hayat devam eder: insanlar işine gider, kahve içilir, anılar fotoğraf albümlerinde kalır.