oyun bilgisayarı

ilk maaşımla topladığım 'oyun canavarı' gelince evin havası değişti. rgb şeritler gece lambası gibi yanıyor, monitör 144hz'de akıyor, fps sayacı beraberinde bir tür obsesyon getirdi. arkadaşlar gelince ilk soruları 'kaç fps alıyorsun' oluyor, çay ikinci planda kaldı. her gün bir benchmark, her hafta bir güncelleme, ufak bir tapınak kurdum.

tabii yan etkileri var: elektrik faturası kabardı, odam ısındı, annem 'çalışıyor musun yoksa oyun mu oynuyorsun' diye soruyor, işler biraz ihmal ediliyor. ama o an oyuna girip her şey uyumlu çalışınca, fanların rüzgarı adeta ninni gibi geliyor. yla yaşamak böyle; bazen en iyi terapi, bazen saatleri çalan hırsız.