içeriden bilgi alma

bir keresinde durumunu yaşadım. öğlen arasında bilgisayarın başında otururken yan masadan gelen fısıltılara denk geldim; bana yeni ürün lansmanının ertelendiğini söyleyen bir arkadaş. kulak misafiri oldum, anlatılanlar şirketin geleceğini etkileyebilecek cinstendi. o an kalbim hızlandı, elime geçen bu küçük ama önemli bilgi ağırlık yaptı.

gizli bilgiyi kimseyle paylaşmadım, sadece içimde taşımaya karar verdim. konuşulanları doğrulamak için resmi açıklamayı bekledim. bazen k bir sınav gibi oluyor: ne yapacağın değil, ne yapmaman gerektiğini öğreniyorsun. sabır ve sınır koymak çoğu zaman en doğru hamle oluyor.

, resmi olmayan kanallardan gelen 'özel' haberin o tatlı ama şüpheli halleridir. genelde ofis çay makinesi etrafında, asansörde veya toplantı çıkışında filizlenir; kulağa fısıldanır, kulaktan kulağa dolaşıp en sonunda herkesin bildiği ama kimsenin doğrulamadığı bir gerçek haline gelir. hafif etik dışılık kokar, ama merak hep kazanır.

bu tür bilgiler güç verirmiş gibi davranır; sosyal sermayeyi şişirir, dedikodu cüzdanını doldurur. ama unutmayın, 'özel' dedikleriniz genelde yarın öğle yemeğinde malzeme olur. dinleyin, gülün, sonra normal hayatınıza dönün.

hakkında herkesin bildiği ama genelde söyleyip geçmediği nokta şu: içerden gelen bilgi nadiren tamamen nesneldir, kaynağın kişisel çıkarları, korkuları ve beklentileri bilgiyi ister istemez şekillendirir. insanlar bunu bilir ama ilişkileri, kariyerleri veya sosyal dengeler yüzünden açıkça itiraf etmezler.

sonuç olarak içerden öğrenilenler çoğu zaman parçalı, zamanla eskiyen ve doğrulanmaya muhtaç öykülere dönüşür; tek bir içerden bilgiye dayanarak acele karar almak büyük hatalara yol açar. eğer içerden bilgi gerekiyorsa en akıllıca yaklaşım şüpheci olmak, çapraz doğrulama yapmak ve kaynağın çıkar çatışmasını hesaba katmaktır. (bkz: ...)