arabuluculuk

mahkemelik bir kiracı-sahip davası için girdim odasına. karşı tarafla göz göze gelmekten kaçınırken, arabulucu önce ne istediğimizi sordu. ben "para değil, eşyalar ve itibar" dedim; karşı taraf "hızlı çözüm" dedi. iki avukat köşede not alırken, bize birbirimizi kırmadan anlatmanın yollarını gösterdi. şaşırtıcı olan, iki saatte mahkeme heyecanı yerini kahveyle anlaşmaya bıraktı; imza attık, ceplerimiz biraz hafifledi ama üzerimizdeki yük azaldı. çıkarken evraklara bakıp "yine de usul işi" diye gülümsedim.

benim için resmi bir yol değil, konuşmaya zorlayan ama dinlemeyi de öğreten bir arayüz oldu. tarafsız birinin yönlendirmesiyle ağzımızdaki kırgınlıkları cümlelere döküp makul takaslar yaptık. sonuç her zaman ideal değil ama insanlarla masada oturup çözüm aramak, uzun çatışmalardan daha insani geliyor. gelecekte benzer bir çarpışma olsa, mahkeme yerine önce arabulucuyu ararım; hem zaman hem de sinir tasarrufu sağlıyor.