kadroya geçiş

o sabah çalan telefonla öğrendim kadroya geçtiğimi. önce inanamadım, sonra etraftaki mesai arkadaşlarımla kısacık bir sevinç turu attık; çaycı bile ücretsiz kahkahalar attı. insan kaynaklarına gidip el sıkışırken içimde hem tarifi zor bir rahatlama hem de bir sorumluluk ağırlığı vardı. yıllardır süren belirsizlik bir anda kenara itilmiş gibiydi.

artık tatil planları yaparken tereddüt etmeyeceğim, kredi başvurusu için evrakları toparladım bile. resmi evrakların, üniforma gibi yeni rutinlerin getirdiği bürokrasi can sıkıcı; ama maaşın sabitliği, sağlanan haklar ve yıllardır beklediğin onayın verdiği huzur başka. hala abartılı sevinçler yerine minik kutlamalar var: akşam ekiple pide, pazartesi daha disiplinli ama gönüllü bir işe başlamak gibi.

i kutlamak doğal; maddi ve hukuki güvenceler anında fark ettirir. ama herkesin bildiği, nadiren söylenen bir nokta var: kadroya geçince çalışma şeklin, sorumluluk algın ve çevrenin senden bekledikleri sessizce değişir. artık esnek uygulamaları savunmak, ekstra projeye yönelmek ya da kısa vadeli kazanç peşinde koşmak daha zor olabilir; kurumun iç dinamikleri ve mevcut teamül senin hareket alanını sınırlar.

bu yüzden çoğu zaman bir özgürlük değil, farklı bir uyum sürecidir; görünürdeki rahatlık, görünmeyen beklentilerle takas edilir. karar verirken bu psikolojik ve sosyal maliyeti de hesaba katmak gerekir (bkz: ...)