anonim şirket

kurucu ortaklardan biriydim, ama ilk toplantıda elimde broşürle dururken kimse bana kahve sormadı. noterde imza attık, sermaye taahhüdü yazıldı, her şey resmi görünüyordu. şirket tabelası asıldığında komşu dükkan sahibi "a.ş. olmuşsunuz hayırlı olsun" dedi, bense içimden "evet, artık anonimim" diye güldüm. resmi belgelerde adım uzun, imzalarım tekrar tekrar tarandı, ama sabah ofise gelince hala aynı eski bozuk yazıcıyla boğuşuyordum.

yıllık genel kurul ilanı geldiğinde oy pusulası nasıl doldurulur telaşı sardı, hepimizin küçücük hisse yüzdeleri vardı ama kararlar büyük gözüküyordu. maaş bordrosu geldiğinde "hissedar" yazısı gözüme çarptı; hissedar olmak başka, şirkete ait hissetmek başka bir işmiş. demek bazen resmi bir isim, bazen de sahiplenmeyi yeniden öğrenmek demekmiş.