vasiyet

in okunması günün en tuhaf anıydı. salon doluydu, herkes aynı anda ağırlaşıyordu; kağıt elimde titriyordu. annem küçük bir defteri bırakmıştı: içine eski reçeteler, futbol maçlarının tarihleri, bana yazdığı birkaç satır. resmi hükümler arasında bir de 'bahçedeki çaydanlık' vardı — bana gülümseyerek gösterdiği mavi çaydanlık. gülmemi istemişti, sanırım başardı. hukuki terimler soğuktu, ama defterin son satırı sıcaktı; 'her sabah kendi çayını demeye devam et, düşünceler burada hep taze kalsın.' o an in yalnızca mal değil, alışkanlıklar ve sessiz sözler olduğunu anladım.

şimdi her sabah çaydanlığı ocakta ısıtırken annemi düşünürüm. komşular 'miras' diye konuşur ama benim için miras, kahkahasıyla karışık reçete sayfaları ve hatırlatıcı notlar. kağıt üzerindeki imzalar resmi bir kapanış gibiydi ama asıl , günlük ritüellerde yaşıyor.