prompter

birinin aklına gelmeyeni hatırlatan, sahnede oyuncunun son repliğini kopyala-yapıştır yapan ve klavyenin efendisi olduğunu iddia eden gizli kahraman. tele mi? cihazı mı desem yoksa arkanızda sessizce 'evet şu cümleyi söyle' diyen bir varlık mı, fark etmez; varlığıyla rahatlık, yokluğuyla panik getirir.

ayrıca modern çağın i yapay zekâya doğru soruları fısıldayan kişi. doğru kelimeyi bulan, komutu cilalayan ve sonuçta 'bunu ben yazmadım, ' demeye hazır olan tür. kısacası, sahnenin görünmez yönetmeni ve yazının süsleyicisi.

, ister fiziksel tele cihazı ister sahada metni besleyen kişi olsun, konuşmacının söyleyeceklerini akıcı ve zamanlı şekilde önüne koyan görünmez eldir. cümleleri parmak uçlarına getiren, ritmi tutturup terlemeyi gizleyen bir teknolojik veya insani arka plan. seyirciye samimi ve ölçülü bir konuşma izlenimi verirken, aslında metni kontrol eden eğittir.

çoğu insan bunu bilir ama söylemez: aslında kimin konuştuğunu, hangi kelimenin neden seçildiğini ve ne kadar 'doğal' görüneceğini belirler. performansın büyük kısmı görünenin değil, görünmeyenin işidir; gerçek yetenekle kurgu arasındaki sınır öyle inceleşir ki spontane diye alkışlananın çoğu zaman bir plan ürünü olduğu unutulur. (bkz: tele)

durumu: bir toplantıda odaklanmış ve hazırlıklı olduğumu sanıyordum. sahneye çıktım, ilk cümleyi söyledim, sonra kelimeler bir anda durdu. kulağımdaki monitör sessizdi, tele satırları hızlıca akıyor, ben ise donmuş gibiydim. arkamda oturan arkadaşım bir parmak hareketiyle bana ipucu verdi, hemen küçücük bir şaka patlattım ve cümleyi toparladım. seyircinin gülüşüyle kendime geldim.

o andan öğrendiğim şey, olunca hem dışsal işaretlere hem içsel nefese ihtiyaç olduğuydu. teknik arıza, sahne heyecanı ya da hafıza boşluğu olabilir ama küçük bir müdahale veya açık bir itiraf çoğu zaman işi kurtarıyor. sonra sunumu daha sade, daha doğal yapmaya başladım.