askıda ekmek

uzun zamandır işsizim. sabah erken mahallenin fırınına gittim, yürürken cüzdanımda kaç lira kaldığını saydım. panosunun önünde durdum, içimde hem utanma hem umut vardı. fırıncı fark etti, göz ucuyla işaret etti; al dedi. küçük bir somun aldığımda, çocuğumun yüzünü düşündüm ve gözlerim doldu.

o an anladım ki sadece karın doyurmak değil, insanlığa açılan bir kapı. borçlu hissetmek yerine karşılığında teşekkür etmek, gülümsemek yeterli oluyor. gelecekte bir gün durumumuz düzelince, ben de tahtaya bir somun bırakacağım diye söz verdim kendime.