duvardaki adalet yazısına bakıp gülünmesi

, modern şehir folklorunun klasik tepkisidir. önce yazıyı fark edersiniz, sonra yazım hatası, font veya etrafındaki kahverengi izler komik gelir. bir de yazı yaşayan kent halkının beklentilerini taşırmış gibi dimdik durur; sanki adalet markette indirimde olacakmış gibi umut dağıtır. gülüş, protesto da değildir, sadece şaşkın bir kahkaha: insanın hem umudu hem beklentisi aynı anda zayıf düşmüş.

bazen gülmek, kabullenme değil, savunma mekanizmasıdır. duvardaki kelimeyle dalga geçmek, aslında kendi küçük gerçeklik sınavımızı geçmeye çalışmaktır. sonuç: adalet yazısı orada kalır, biz de fotoğrafını çekip gideriz.

bir refleks, aynı zamanda acı bir şaka: duvarda yazan kelimeye bakıp gülmek, beklentinin küfrüyle sarılmış bir tavır. uzun süre görülen çelişkiler ve boş vaatler, kutsal sözcükleri anlamsızlaştırır; insanlar haklılık duygusunun ağırlığıyla başa çıkmak için ironiye sarılır. gülüş hem korunma hem teslimiyettir.

bunun gerçek yanları: yalnızlık, normalleşen haksızlık ve kolektif yorgunluk. gülerken biriken öfke, zamanla suskunluk ve umursamazlığa dönüşür; mizah kısa vadede rahatlatır ama adaletsizliği ortadan kaldırmaz. değişim, alayla karartılan kelimelere değil, sabırla yapılan küçük eylemlere ihtiyaç duyar.

, yazının ciddiyetiyle çevrenin absürdlüğü arasındaki çatışmanın küçük bir dışavurumudur; insanlar bazen yalnızca duruma gülerek tepki verirler.

bu gülüş umut, alay, çaresizlik veya direnç anlamları taşıyabilir; sözün ağırlığıyla günlük hayatın tuhaflığı karşılaşınca mizah otomatik bir savunma olur.

insanlar duvarda yazılı 'adalet' kelimesine gülünce, genelde şaşkınlık, ironik farkındalık ya da umutsuzluk ortaya çıkar. söz somut gerçeğe uymadığında gülme refleksi, protest bir mizah formudur.

bu tepki hem bireysel savunma hem de genel bir eleştiri olabilir; komik bulan kişi çelişkiyi işaret eder, izleyene durumu sorgulatır.

duvardaki "adalet" yazısına bakıp gülünmesi genelde anlık bir refleks: büyük, vaazvari kelimenin yanında kirli duvarlar, günlük hayatın küçük haksızlıkları ve alaycı bir uyumsuzluk belirir. insanlar birbirlerine bakıp güler, çünkü gülmek daha kolay, anlık bir rahatlama sağlar; ironiyi paylaşmak sosyal bir ritüeldir.

herkesin bildiği ama söylenmeyeni vurgulamak gerekirse, o kahkaha çoğu zaman ikilemin itirafıdır: sözün ve gerçekliğin uyumsuzluğunu gördüğümüzü kabul ederiz ama değişmek için adım atmayız. gülüş, hem dayanışma hem de pasif kabullenme işaretidir; sessiz bir itiraf, sessiz bir vazgeçiş. (bkz: ...)