barış pirhasan

türk sinemasında "hikaye anlatıcılığı" denilince akla gelen ilk, edebiyatla sinemayı en şık şekilde harmanlayan ise en önemli isimlerden biri. hem şair, hem senarist hem de yönetmen kimliğiyle, sanatın her alanında parmağı olan bir "rönesans adamı" ekolüdür kendisi.

onun ismini jenerikte gördüğünüzde bilirsiniz ki; karakterlerin derinliği vardır, diyaloglar sadece konuşmak için değil bir ruhu yansıtmak içindir. atıf yılmaz ile olan iş birliğinden doğan "aaah belinda", "adı vasfiye" ve "kadının adı yok" gibi kült yapımların senaryosunda onun o kıvrak ve özgürlükçü zekası yatar. 80'li yılların türk sinemasında kadının kimlik arayışını, düşle gerçeğin birbirine karıştığı o büyülü atmosferi bizlere o tanıtmıştır.

yönetmen koltuğuna oturduğunda ise "uusta beni öldürsene" veya "adem'in trenleri" gibi görsel estetiği yüksek, insanın içine dokunan hikayeler anlatmıştır. babası büyük usta vedat türkali olsa da, o hiçbir zaman bu büyük ismin gölgesinde kalmamış; kendi özgün, melankolik ama bir o kadar da umut dolu dilini kurmayı başarmıştır.

şiirlerinde ise kelimelerle resim çizer gibi yazar; bazen çok sert bir toplumsal gerçeklik, bazen de en naif aşk hali onun mısralarında hayat bulur. kısacası; türkiye'de "nitelikli sinema" ve "gerçek edebiyat" dendiğinde, adı altın harflerle yazılması gereken, derinliği olan nadir sanatçılardandır.

(bkz: senarist) (bkz: o da beni seviyor) (bkz: vedat türkali) (bkz: ethem barış pirhasan)