bella maison

ilanını görüp model daireye girdiğim gün her şey masaldı: geniş salon, kusursuz beyaz mutfak, ışık alan balkon. fotoğrafla birebir, satıcı da öyle nazik anlatıyordu ki elim gitmiş sözleşmeye koymuştum kendimi.

taşınma günü gerçek hayatla yüzleştirdi; asansör dar, montajcılardan gelen talaş, anahtarın biri uymadı, site yönetimiyle ilk toplantıyı üç gün sonra öğrendim. aidat yüksek geldi ama “bakım, güvenlik” diye geçiştirdim. sonra aidatın neler kapsamadığını ve ekstra ücretleri öğrendim, dudak büktüm ama iş işten geçmişti.

ilk ay duvarlar çok inceymiş, gece komşunun tv sesiyle uyanıp sabah müteahhit gürültüsüyle kahvaltı yaptım. havuz sözde mevsimsel bakımda, spor salonu aletleri eksik, resepsiyon bazen boş. sinir bozucu anlar oldu ama aynı zamanda apartman içinde küçük ritüeller kuruldu: koridorda selamlaşmalar, asansörde kısa muhabbetler, alt kattaki teyzenin pasta ikramı.

şimdi oturup balkonda kahvemi içerken hala broşürdeki kadar mükemmel değil diye düşünüyorum ama kendi ritmimi koydum buraya. bir saksı bitki, sabah ışığı, balkonda oturan komşunun kedisi yeterince huzur veriyor. güzellikler beklediğim yerde bile olmayınca başka şeylere değer veriyorsun; daha çok bir başlangıçtı benim için, öğrendiklerimle birlikte evim oldu.