akraba bağlarının kopukluğu

akraba bağlarının kopukluğu bazıları için özgürlük, bazıları için eksik bir parça. zorunlu ziyaretler, laf taşıma yükü, randevu blöfleri yok olur; ama aynı zamanda boş bir bayram sofrası, paylaşılamayan küçük sevinçler kalır.

tıbbî bir yaralanmayla karşılaştırmak garip ama doğru: arka çapraz bağların kopuk olmasından daha iyi bir durumdur. en azından fiziksel iyileşme ihtimali, ağrı yönetimi ve rehabilitasyon planı vardır. akraba bağlarını tamir etmekse çoğu zaman zaman, sınır koyma ve karşılıklı emek ister, bazen de imkânsızdır.

sonuç olarak, kopuksa fark et ve hayatını yeniden kur; tamir etmeye karar verdiysen ölç, biç ve kendi iyiliğini önceliklendir.

: yıllardır aynı sofra etrafında büyüdüğün insanlarla arasına görünmez duvarlar örülmesi; telefonların susması, davetlerin cevapsız kalması, aynı köklerden gelip ayrı adımlarla yürümek gibi. sebebi bazen küçük bir tartışma, bazen miras, bazense zamanın yarattığı yabancılaşma. anlatılması kolay, yaşanması zor.

bizdeki kopukluk bir bayram sabahı başladı. kapıdan önce sessizlik geldi; şaşkınlıkken tek tek eski mesajlara baktım, yarım kalan espriler, kutlanmamış doğum günleri. arayıp sormaya utanıyordum, susmak alışkanlık oldu. sonra öğrendim ki mesafe de bir tür bakışmış: uzaklaştıkça alıştım ve bir gün hiç gitmemeye başladım.

nun çoğu zaman konuşulmayan noktası şu: büyük bir kavga ya da felaket değil, küçük ihmallerin, ertelenen ziyaretlerin, normalleştirilen kırgınlıkların birikimidir. herkes, bir araya gelmeyi zorlaştıran utanç, gurur ve konuşamama halini bilir ama bunu kasıtlı uzaklaşma yerine doğal mesafe diye kabulleniriz. sonuçta kimse ilk adımı atmak istemez ve sessizliğin ağırlığı ilişkileri erozyona uğratır.

insanlar bunu itiraf etmeyi zor bulur çünkü küçük şeyler yüzünden kopan bağlar sanki daha az acı verirmiş gibi görünür. oysa en ufak sürekli ihmaller, zamanla tanıdık yüzleri yabancılaştırır. yeniden bağ kurmak için çoğu zaman büyük jestlere değil, basit samimi adımlara ihtiyaç vardır (bkz: ...)