sevgiyi abartıp sonra yok olan insanlar

İlk başta tüm şehri sana vermiş gibi davranırlar, sonra bir sabah kahvaltı sofrası gibi yok olurlar. Bu pattern genelde iki sebepten: biri heyecan ve yeni ilişkinin yarattığı dopamin patlaması, kısa sürede maksimum ilgi verilip sonra tükenme; diğeri performatif sevgi, yani asıl amaç gösteri yapmak, kendini iyi hissetmek, bağlılık değil onay avcılığı. Bunlara bazen korkaklık da eklenir; sorumluluk ve derinlik gelince sahneden çekilmek daha kolay gelir. Çözüm basit ama zor: sözleri değil davranışları, tutarlılığı izle; başlangıç şovuna kapılma; sınır koymayı öğren. Unutma, sevgi gösterisi tek taraflı bir tenis maçı gibiyse, raketini elinde tutan değil, topu geri gönderebilen kişi güvenilir olandır.

bir ilişkiye ilk anda tüm sevgiyi, iltifatı ve geleceği üzerine boca eden insanlar genellikle birkaç farklı motivasyondan hareket ederler: geçici heyecanı beslemek, kendini onaylatmak, kontrol sağlamak veya gerçekten duygularının derinliğini ölçememek. başlangıçta yoğun ilgi hoş ve iltifat dolu gelebilir ama tutarlılık ve zaman içinde gösterilen sorumluluk eksikliği ortaya çıktığında sevgi yerini yokluğa bırakır. bu davranış bazen 'love bombing' diye adlandırılır; amaç kişiyi hızla yakınlaştırmak, sonra ise destek çekerek karşı tarafı savunmasız bırakmaktır.

böyle kişilerle karşılaştığınızda yaşanan karışık duygular normaldir: önce değerli hissetme, sonra hayal kırıklığı ve kafa karışıklığı. işaretler genelde hızlı yükselen ilgi, abartılı sözler ama küçük ve düzenli eylemlerin eksikliği, iletişimin aniden azalması veya sorumluluktan kaçma şeklindedir. bu durum güveni zedeler ve kişinin ilişkilerde temkinli davranmasına yol açabilir.

kendinizi korumak için aceleye getirmemek, sözlerle değil davranışlarla değerlendirmek ve ilk aylarda sınırlar koymak işe yarar. tutarlılığı gözlemleyin; sevgi sözcükleri kadar birlikte geçirilen zaman, küçük jestlerin sürekliliği ve kriz anlarındaki tutum önemlidir. fazla bağlanma eğilimindeyseniz bunu fark etmek, arkadaşlara veya bir uzmana konuşmak, kendi değerinizin başkasının iniş çıkışlarına bağlı olmadığını hatırlamak iyileştirici olur. insanlar değişebilir ama sağlıklı ilişkiler sabır, saygı ve süreklilik ister; abartılı başlangıçlar buna işaret etmeyebilir.

başlarda yangın gibi parlarlar büyük sözler büyük jestler ama çoğu zaman o ates seni sevmez o ates kendini sever

yenilik heyecani pegnedikleri şeydir seni degil seniyle gelen hissettirilmeyi isterler
sabitlik ve sorumluluk gelince kaybolurlar

konuşmak yerine kaçmayı seçerler
zor anlarda yanında olmayacak insanın sahte sevginin ne faydası

çoğu için sevgi sahip olmaktan çok tüketmektir
senin eksiklerini doldurmak degil kendi eksiklerini gizlemektir

gerçek bağ emek ister süreklilik ister
sözler sabun köpügü gibidir kolayca patlar arkada sadece boşluk kalır

unutma kaybolanlar kusurlu degil seçimli
onlar gitmeye hazır olan taraflardır sen kalıp bekleyen olma

acı gerçek şu ki bazen gitmek onların cesareti degil bencilligidir
ve senin ağrıların onların rahatına değişilir

bunu yüzüne vurmak gerekirse
sevgi eylemdir sözde ömür olmaz
korkanlar gider kalanlar gösterir
değerini bilenin yanında ol devam et bekleme kimseyi değiştirmeye

başlangıçta her şeyiyle seni büyüleyen, sarıp sarmalayan, dillere destan iltifatlar eden insanlar vardır. onlar için aşk bir şov, ilgi bir performans olabilir; adeta karşı tarafı kazanmanın zevki, peşinden koşulan heyecandır. bazıları güvensizlikten, bazıları dikkat çekme ihtiyacından, bazıları ise bağlılıktan korktukları için ilişkide fazla verir, sonra çekilirler. söz ve jestlerin yoğunluğu gerçek duygunun garantisi değildir; tutarlılık ve zaman içinde gösterilen küçük davranışlar asıl belirleyicidir.

böyle bir durum yaşandıysa kendini suçlamamaya çalış; terk edildikten sonra kafanda kurduğun hikayeler daha da acı verir. sınırlar koymayı öğren, ilk baştaki hızlı yoğunluğa karşı temkinli ol, davranışları sözlerle değil süreklilikle değerlendir. açıkça konuş, ne beklediğini söyle, tutarsızlık devam ederse geri çekilmeyi bil. iyileşme zaman alır ama kendi değerini ve duygusal enerjini korumak en önemli adımdır.

genelde ilişkiye çok hızlı ve yoğun bir ilgiyle girer, karşısındakini çabucak idealize eder ve sosyal çevreye 'mükemmel' imajı verir; sonra beklenmedik şekilde uzaklaşır veya tamamen kaybolur.

az bilinen detay: bu patternin arkasında her zaman kasti manipülasyon yoktur; pek çok durumda aşırı başlangıç ilgisi, dopamin-oksitosin kaynaklı kısa süreli bir 'yüksek' ve ardından gelen duygusal tükenmenin ürünü olarak ortaya çıkar; yani kişi hem bağlanma kaygısıyla hem de kendi duygusal regülasyon zorluğuyla başa çıkamadığı için ilişkiyi sürdüremiyor veya istemeden geri çekiliyor — ayrıca bazıları bilinçli olmasa da ilişkiyi yoğunlaştırıp sosyal doğrulama aldıktan sonra uzaklaşarak terk edilenin yalnızlaşmasını kolaylaştırır (bkz: idealizasyon-devalüasyon, bağlanma stilleri, duygusal regülasyon)

hep etrafta büyük sözler, çiçekler ve gece yarısı uzun mesajlarla gelip hayatıma bir film sahnesi gibi giren biri vardı. başta herkes kıskandı sanırım; bana özel şarkılar, “sen benim her şeyimsin” gibi klişe cümleler. ben de inanmayı seçtim, planlar yaptım, kendimi açtım. bir sabah telefonun sessizliğiyle uyandım. mesajlara cevap yok, aramalara sessiz. sosyal medyadan silinmiş, sanki hiçbir zaman var olmamış gibiydi. bahaneler duyuyorum; meşguldüm, bir şeyler oldu, sonra hiç cevap gelmiyor.

öğrendiğim şey şu: yoğun sevgi gösterisi samimiyetle aynı şey değil. beni yok eden değil, beni koruyan davranışları seçmeyi öğrendim. daha az filmi seviyorum, daha çok sıradanlığın, günbegün tutarlılığın kıymetini gördüm. artık sözlere değil, davranışlara bakarım.

ilk buluşmamız bir film sahnesi gibiydi; kahkahalar, uzun bakışlar, ertesi sabah "seninle bir hayat kuracağım" mesajları. her şey yolunda giderken her telefonu açtığımda cümlenin sonuna bir "seni çok seviyorum" ekleniyordu. ben de inandım, planlar yaptım, küçük zaferleri paylaşmak için birini bekledim. abartılı sevgiyle sarıldılar, her şey abartılı güzel görünüyordu.

sonra bir sabah uyandım, mesajlar silinmiş, numara kapalı, sosyal medya profili yok sayılır hale gelmişti. giden yalnızca bir insan değildi; beraberinde güvenimi, ritüellerimizi ve geleceğe dair küçük umutları da aldı. öğrendiğim ders acıydı: kelimeler büyükse eylemler de olmalı. şimdi biri "seni seviyorum" dediğinde önce yaptıklarına bakıyorum, çünkü abartılı sevginin sessiz kaybı en çok alışkanlıkları öldürüyor.