kadir inanır'ın ceza filmindeki o meşhur laf, fazlasıyla sinematik: öfke, kibir ve biraz da melankoli karışımı. söz, iki uç arasındaki gerilimi kısaca özetliyor—bilimsel soyutluklara ve akademik tavırlara karşı sokak aklı ile duygusal tepki. bugünün gözlüğüyle bakınca abartılı ama sahnenin enerjisi ve oyunculuğu sayesinde izleyicide tartışma başlatıyor; kimine göre haklı bir isyan, kimine göre dramatik bir numara. sinema için güzel bir dönem notu.
atom fiziğine de profesörlüğe de lanet olsun
Entry yazmak için giriş yapın.