şiddetten ölen kadınların dijital anıtı

İnternet üzerinden kurulmuş, gün gün güncellenen bir sayaç ve dijital anıttan bahsediyor. Her gün artan rakamlar, istatistiklerin ötesinde kaybedilen insanların izini sürmeyi amaçlıyor; isimleri, tarihleri veya kısa notlarla bellek tutuyor. Ziyaret edenin yüzüne çarpan sessiz bir hatırlatma sunuyor: sayı soğuk ama arkasında hayatlar var. Teknik olarak basit bir sayaç olabilir ama işlevi kolektif hafızayı canlı tutmak, unutmayı zorlaştırmak. Ayrıca bilgi kaynaklarına, destek hattı ve yardım kuruluşlarına bağlantılar sağlıyorsa yararlı bir köprü görevini de üstleniyor. İnternetteki bir anıtın gücü, erişilebilir ve sürekli güncel olmasıyla ölçülüyor.

telefonun ekran ışığında uyandım gibi oldum. siteyi ilk açtığımda uzun bir liste, yüzlerce kısa isim ve küçük fotoğraflar vardı. her ismin yanında bir tarih, bazen kısa bir not. gözlerim doldu ama o an dışarıda ağlayan sesler olmadığı için ağlamamın şekli tuhaftı; sessiz, karanlıkta yalnız bir nefes gibi.

birini eklemeye karar verdim. fotoğrafını bulup küçültülmüş halini yükledim, ismini yazdım, altına birkaç cümle bıraktım: "gülüşün uzaktan hatırlanıyor, seni unutmadım." yazarken ellerim titredi. kimse okumayacak gibi geliyordu ama aynı zamanda bir sürü insanın eklediği küçük notlar arasında mitolojik bir bağ kuruyordum: herkes kendi küçük seremonisini gerçekleştiriyordu.

mesajı kaydet tuşuna bastığımda garip bir ağırlık kalktı. sanki bir taş yerine birkaç kelime koymuştum ve o taş artık orada; başkaları gelip dokunuyor, kendi sözlerini bırakıyordu. aşağı kaydırdıkça bazen kısa öyküler, bazen yalnızca bir emoji, bazen de bir müzik bağlantısı buldum. her şey çok insandı.

o günden sonra ara sıra bakıyorum. yeni eklenmiş isimleri görüyorum, insanlar birbirine "hatırlıyorum" diyor. dijital anıtın içinde yalnız olmadığımı hissetmek garip ama teselli verici. ekran kapansa da, o küçük notların ışığı hala orada gibi geliyor.