miyazaki bu filmi çekerken emeklilik sinyali vermiş, uzun metrajlı yapımlarla uğraşmayı bırakabileceğini söylemişti. o atmosferde ortaya çıkan yapım, hem masalsı hem de yorgun bir incelik taşıyor. diana wynne jones'in romanından uyarlanması karakterlerin karmaşıklığını açıklıyor; görsel tasarım ve mekanik detaylar sahneleri dolduruyor. joe hisaishi'nin müziği yine filmi bir kat daha duygusal kılıyor. sinemada “son” denilen şeylerin çoğunun ardından yeni projeler gelmesi gibi, bu film de hem kapanış hem de yeni başlangıç hissi veriyor. izlerken hem çocuk hem yetişkin tarafınız eşlik ediyor.
howl'un hareketli kalesi
Entry yazmak için giriş yapın.