Kadir İnanır'ın Ceza filmindeki o tok repliği yüzünüzde iz bırakıyor; sahne o kadar net ki yıllarca hatırlanır. İşin komiği şu: bir yanda evrenin en küçük parçalarını anlamaya çalışırken delicesine matematik, deney, sabır; diğer yanda akademik unvanların, toplantıların ve prosedürlerin günlük hayatı çekilmez kıldığı anlar var. Hem bilimin heyecanı hem kurumların sarsaklığı bir araya gelince karışık duygular doğuyor — hayranlıkla karışık küçük bir sitem. Sonuç: bilime saygı, bürokrasinin mizahı ve Kadir İnanır usulü ağırbaşlı bir iç çekiş.
atom fiziğine de akademik hayata da beddua
Entry yazmak için giriş yapın.