Röportajı izlerken sürekli rahatsız oldum; ses tonu ve beden dili sözlerin önüne geçmiş gibiydi. Omuzlar geride, çene hafif yukarıda, karşısındakine ders verircesine bir tempo—konuşulanların içeriği ne olursa olsun izleyicide "üstten bakış" hissi uyandırıyor. Bir röportajda güven önemli ama karşılıklı saygı ve empati daha da önemli; tek taraflı bir kendinden memnuniyet ekranı soğutuyor. Belki alışkanlık, belki de sahne deneyimi; yine de hoş değil. Dinleyici olarak içeriğe odaklanmayı zorlaştırıyor, bir de söylenenleri ölçüp tartmak gerekiyor.
4 mayıs 2024 hamit altıntop röportajı
Entry yazmak için giriş yapın.