Ofise gelip “toplantı için gidecektim ama vizem reddedildi” diyecek beyaz yakalılarla tanıştım, hepsinin hikâyesi aynı: CV, davet mektubu, şirket yazısı tamam ama dilekçedeki bir imla, banka hesap hareketinin 30 günden eski olması ya da “sürekli dönüş garantisi” boşluğu yüzünden kapı kapandı. vize reddi yiyen beyaz yakalı dramı, sadece kişinin hayalini değil şirketin planını, ajandadaki müşteri toplantısını ve uçak-bilet-hotel paralarını da çöpe atıyor. İnsan kaynakları “tekrar başvursa olur” diyor, ama tekrar başvurunun maliyeti ve zaman kaybı göz ardı ediliyor. Konsolosluk prosedürleri teknik ama kararların ardındaki tek sebep bazen insan insafı; evraklar kusursuz olsa bile mülakattaki tek soru, “neden dönersiniz?” ağır basabiliyor. Sonuç: kariyer planları kadar kişisel onur da küçük bir damga için rafa kalkabiliyor.
vize reddi yiyen beyaz yakalı dramı
Entry yazmak için giriş yapın.