enflasyon oranı

ekonominin nabzını tutan, ama çoğumuzun sadece maaş zammı döneminde hatırladığı o meşhur yüzde. teoride, belli bir dönemde fiyatların ortalama ne kadar arttığını gösteriyor. pratikte ise marketteki süt, peynir, kira, faturalar üzerinden hepimize “sürpriz” yapıyor.

resmi açıklanan rakamlar var, bir de herkesin kendi cüzdanında hissettiği “hissedilen” kısmı. TÜİK başka söylüyor, pazarcı teyze başka, kiracı bambaşka… çünkü herkesin harcama sepeti farklı; sen öğrenci evinde makarna-kahveyle yaşarken, başkası için en büyük kalem kira ya da çocuk masrafı oluyor.

bu oran düştüğünde “fiyatlar ucuzladı” demek değil, “artış hızı yavaşladı” demek aslında. yani yüzde 70’ten yüzde 40’a düşmesi, fiyatların geriye sardığı anlamına gelmiyor, sadece artık biraz daha yavaş tırmandıklarını gösteriyor. o tırmanış da genelde hiç durmuyor zaten.

kısacası; soyut bir istatistik gibi dursa da, ay sonunu getirip getiremeyeceğimizi, kredi kartı ekstresine kaç kere bakıp iç çekeceğimizi belirleyen en somut göstergelerden biri. ekonomi haberlerinde geçip giden bir sayı değil, gündelik hayatın tam göbeği.