“çok istiyorsa kendine entegre etsin” cümlesi aslında tam da mevzunun kalbini gösteriyor: kimse günlük hayatındaki yük duygusunu paylaşmak istemiyor. konu göçmen olunca da iş hemen “toplumsal mühendislik” seviyesine çıkıyor ama marketteki fiyat etiketinden, trafikteki korna sesine kadar her şey zaten başlı başına entegrasyon testi gibi.
entegrasyon dediğin tek taraflı da olmuyor; dil, kültür, iş hayatı, eğitim, hepsi uzun vadeli ve sabır isteyen süreçler. ama biz genelde uzun vade yerine “bugün ne olacak?” kısmına takılıyoruz. bu arada, hayatta zaten entegre etmekte zorlandığımız bir sürü şey var: dijital alışkanlıklar, hızlı tüketim kültürü, sosyal medyanın dayattığı sahte hayatlar… önce onlarla barışmak bile başlı başına proje.
özetle, mesele sadece “gönderelim mi kalalım mı” basitliğinde değil; insanın kendisiyle ve çevresiyle kurduğu ilişki biçimiyle de alakalı. herkes önce kendi iç entegrasyonunu bir halletse, dışarıdaki tablo da biraz daha net görünecek.
suriyelileri göndermek yerine uyum mu sağlasak
Entry yazmak için giriş yapın.