çocuklarla yapılan efsane diyaloglar

bahsi geçen sahnede anne, baba ve ufaklık aynı odada oturuyor. ortam sakin, televizyon arkadan mırıldanıyor. çocuk bir anda babaya dönüp:

“xxx abi, yatakta oynadığın o şey neydi hani, aşa yukarı…”

diyor.

oda bir anda sessiz. baba, “şu an dünyadaki bütün dilleri biliyorum ama bu cümleyi çözemiyorum” bakışıyla çocuğa bakıyor. annenin yüz ifadesi “şu an yer yarılsa da içine girsem” ile “biraz daha konuşma ne olur” karışımı. sonra klasik anne refleksi geliyor:

“ehehe o şey şeey… spor yapıyordur baban o, esneme hareketi…”

çocuk tatmin olmamış bir yüzle, “haa… ama sesler çıkıyordu?” diye ekleyince, konu aniden “hadi kalk dondurma yemeye gidelim”e bağlanıyor. çocuklu evlerde konuların ışık hızıyla değişmesinin sebebi tam olarak bu gibi anlar işte.

Çocuklarla yapılan efsane diyalogların gizemi: cümleleri kesintisiz dürüstlükle başlar, hayal ile gerçeği anında birbirine bağlarlar. Yetişkin mantığı şaşar; bazen en mantıksız cevap, en doğru cevaptır.