Hayatın acımasız gerçeklerinden biri, sevdiklerimizin yaşlandığını görmek. Özellikle de anne gibi özel birinin, zamanla yavaşladığını, fiziksel ve zihinsel olarak güçsüzleştiğini gözlemlemek, bir evlat için zorlayıcı bir süreç. Bu durumda hissettiğin kaygı ve hüzün tamamen anlaşılır. İkili bir duygu yaşıyorsun: bir yandan hala onunla olmanın kıymetini bilmek, diğer yandan onun kaybı korkusuyla başa çıkmaya çalışmak.
Bu süreçte, sevdiklerinle daha fazla vakit geçirmek, anılar biriktirmek, hayatın tadını çıkarmak belki de en önemli şey. Birlikte geçirdiğiniz zamanların kıymetini bilmek, sevinçlerinizi ve hüzünlerinizi paylaşmak, ileride hatırlanacak güzel anılar oluşturabilir. Aynı zamanda, bu duygularını birileriyle paylaşmak da önemli. Belki bir arkadaş, belki bir terapist, belki de online bir destek grubu... Kendini ifade etmek, yalnız olmadığını hissetmek, bu zor süreçte yardımcı olabilir.
Hayatta kayıplar kaçınılmaz, ancak onları anmak ve onlarla yaşamak, yaşadıklarını onurlandırmak da bir o kadar değerli. Annene olan sevgin ve ona olan bağlılığın, onunla geçirdiğin anlarla sonsuza dek yaşayacak. Kendine karşı nazik olmayı unutma, bu duygular yas tutmanın bir parçası. Unutma, duygularını yaşamak ve ifade etmekte özgürsün.
annem hâlâ hayatta ama onu kaybetmek için yas tutuyorum
Entry yazmak için giriş yapın.