cepteki son paranın bitmesi

insanın elinin sürekli boş cüzdana gittiği, yürüyüşünün bile değiştiği ve özgüvenin yerle bir olduğu o soğuk gerçeklik anı.
arkadaşlar hadi bir yere oturalım dediğinde aniden karnının ağrıdığını veya evde acil işinin çıktığını bahane etmektir. yolda yürürken burnuna gelen o güzel yemek kokularına karşı nefesini tutmak, vitrinlere bakmaya bile korkmaktır. şehrin kalabalığı içinde kendini yapayalnız ve savunmasız hissettiren, yetişkin bir insanı küçük bir çocuk kadar çaresiz bırakan o ağır yokluk hissi. cüzdanın hafifliği ile göğüs kafesine oturan o ağırlığın yarattığı tezat, insanın uykularını kaçıran en büyük kabustur.