tüm hafta hayali kurulan o dinlenme anının aslında ütü, çamaşır ve evi toplama maratonuna dönüşmesi trajedisidir.
sabah geç kalkmanın verdiği o yalancı mutluluk öğleden sonra yerini pazartesi sendromunun gri bulutlarına bırakır. tam ayaklarımı uzatıp film izleyeceğim dendiği anda akla gelen yapılmamış işler vicdan azabı gibi çöker. dinlenmek için en çok ihtiyaç duyulan ama aslında bedenen en çok yorularak geçirilen paradoksal gündür. koltukta sızıp kalmakla günü verimli geçirmek arasındaki o ince çizgide kaybolup gidilir.
pazar günü evde olmak
Entry yazmak için giriş yapın.