stockholm sendromu'nun toplumsal tabana yayılmış, literatürde tez konusu olması gereken halidir.
celladına aşık olmak mı dersiniz, öğrenilmiş çaresizlik mi bilemem ama garip bir savunma mekanizması işliyor. adamın evinde tencere kaynamıyor ama lüks arabasından inip "porsiyonları küçültün" diyen zengini canı pahasına savunuyor.
sanırım "elindekini de kaybetme korkusu" ve yıllarca pompalanan "şükür" edebiyatı, sorgulama yetisini körertmiş. "soğan ekmek yerim yine de laf ettirmem" demek bir erdem değil, kendine ve çocuklarına yapılan en büyük haksızlıktır oysa. zenginin, fakirden daha çok şikayet ettiği; fakirin ise zenginin malını ve düzenini zenginden daha çok savunduğu simülasyon gibi bir ülkede yaşıyoruz. akıl tutulması.
fakirlerin halinden memnun olması
Entry yazmak için giriş yapın.