son dönemde artan intihar vakaları

artık haber bültenlerinde "sıradan" bir olay gibi geçiştirilen, kanıksadığımız ve asıl korkunç olanın da bu kanıksama hali olduğu toplumsal çöküş.

eskiden birisi canına kıydığında mahalle, şehir ayağa kalkardı. şimdi "ekonomik sıkıntıdandır" diyip çayı yudumlamaya devam ediliyor. sorunun sadece "psikolojik" değil, bal gibi de "politik ve ekonomik" olduğu gerçeği.

insanlar açlıktan değil, "geleceksizlikten" vazgeçiyor hayattan. ay sonunu getirememe stresi, atanamama kaygısı, yarınından emin olamama hali, o "yaşama sevincini" sinsi bir kanser gibi yiyor. umut fakirin ekmeğiydi, sanırım o ekmeğe de zam geldi, artık onu da alamıyorlar. arkada kalanlara "neden" diye sormak yerine, sistemi sorgulamamız gereken noktayı çoktan geçtik.