türkiye'deki "biat kültürü"nün ve güce tapmanın en net turnusol kağıdıdır.
görevdeyken etrafında pervane olan, "sayın bakanım" diye ceket ilikleyen, ağzından çıkan her lafı emir telakki eden o devasa kalabalığın; resmi gazete'de görevden alma kararı yayımlandığı gece buharlaşması durumudur.
telefonları susar, bayramda seyranda arayan o "kadim dostlar" bir anda meşgule atar veya tanımazlıktan gelir. çünkü o saygı, o ihtimam şahsın karakterine, bilgisine veya erdemine değil; tamamen altındaki o deri koltuğa ve imza yetkisine yapılmıştır.
güç elden gidince, kral çıplak kalır. dün çakarlı arabalarla, koruma ordusuyla geçtiği caddeden bugün sivil aracıyla geçerken kimsenin yol vermediğini görünce, "dostlukların" sahteliğiyle yüzleşir. siyaset mezarlığı, bu travmayı yaşayan ve "kimse beni aramıyor" diye küsen eski muktedirlerle doludur.
acıdır ama ders niteliğindedir; koltuk geçicidir. koltuk gidince selam da kesiliyorsa, o "büyük adam" aslında hiç var olmamış demektir.
bakanlık koltuğundan kalkınca yüzüne bakılmayan siyasetçi
Entry yazmak için giriş yapın.