Bir zamanlar “rutin gider” diye geçilen kalemlerin bugün ay sonunu belirlemesi, alım gücündeki erimenin en net göstergesi. İnsan artık büyük harcamaları değil, musluğu biraz fazla açıp açmadığını, ışığı erken kapatıp kapatmadığını düşünüyor.
Asıl mesele faturanın gelmesi değil; faturanın stres yaratması. Gelir artmadığı hâlde her ay biraz daha kabaran rakamlar, hayatın sessizce daraldığını hissettiriyor. Tatil, birikim, sosyal hayat konuşulmadan önce elektrik ve su “ödenebilir mi” hesabı yapılıyor.
Bu noktada yoksullaşma istatistik olmaktan çıkıyor, doğrudan mutfağa giriyor. Çünkü alım gücü düştüğünde ilk fark edilen şey lüksler değil; en temel ihtiyaçların bile yük hâline gelmesi oluyor.
elektrik ve su faturasının bile hesaba katılır hâle gelmesi
Entry yazmak için giriş yapın.